Opis

Korsyka (fr. Corse), najbardziej górzysta i urozmaicona krajobrazowo wyspa Morza Śródziemnego, w pełni zasługuje na nazwę Île de beauté (wyspa piękna). Gdyby nie jej niewielka powierzchnia (zaledwie 8720 km˛), mogłaby uchodzić nawet za kontynent. Jest tu bowiem wszystko! Tysiąc kilometrów wybrzeża obmywanego lazurowym morzem, granitowe góry o szczytach pokrytych śniegiem aż do lipca, rozległy park narodowy (Parc Naturel Régional de la Corse), równinne moczary ciągnące się wzdłuż wschodniego wybrzeża, a nawet prawdziwa pustynia (Désert des Agriates) na północnym zachodzie. Większą część powierzchni Korsyki porasta makia (maquis) - gęste niskopienne krzewy, spośród których wiele gatunków wykorzystuje się w kuchni jako przyprawy. Podczas II wojny światowej nazwą maquis określano bojowników francuskiego ruchu oporu, szczególnie aktywnego właśnie na Korsyce. Od XI do XIII w. Korsyka znajdowała się pod rządami republiki Pizy. Na wyspie powstawały wtedy liczne romańskie kościoły, zaprojektowane przez sprowadzanych z Toskanii architektów i murarzy. W 1284 r. Pizańczyków wyparła z wyspy inna, zawzięcie rywalizująca z nimi republika kupiecka - Genua, lecz niebawem pretensje do władzy nad Korsyką zaczęło zgłaszać z kolei królestwo Aragonii. W połowie XV w. nękające korsykańskie wybrzeża najazdy arabskich piratów doprowadziły do anarchii. Genueńczycy oddali wówczas ster rządów nad kłopotliwą wyspą Oficjum św. Jerzego, potężnej organizacji finansowej z własnym wojskiem. Aby zapobiec ciągłym atakom saraceńskim, Oficjum zbudowało wzdłuż wybrzeża rozległy system obserwacyjnych wież strażniczych (wiele z nich zachowało się do dziś), na wzgórzach, wzmocniony cytadelami. Przyspieszało to obieg informacji o ruchach wroga i pozwalało na skuteczne rozwinięcie obrony. Korsykanie nieustannie dążyli do zrzucenia obcej władzy i przy lada okazji wzniecali bunty. W 1755 r., po trwającej z przerwami 25 lat walce z rządami Genueńczyków, ogłosili niepodległość wyspy. Pod przywództwem przejętego ideami oświecenia Pasquale Paolego (1725-1807) zwołano wtedy Zgromadzenie Narodowe, które opracowało i uchwaliło najbardziej demokratyczną konstytucję w ówczesnej Europie. Stolicą Korsyki zostało leżące w głębi wyspy miasto Corte. Ustanowiono system prawny, który miał zastąpić obowiązujące od wieków prawo wendety, a także opracowano system nauczania i założono uniwersytet. Niestety, okres niepodległości trwał krótko. W 1768 r. Genua, utraciwszy już faktyczną kontrolę nad Korsyką, przekazała prawa do wyspy swemu sojusznikowi, królowi Francji Ludwikowi XV, którego oddziały rok później rozgromiły armię Paolego. Od tamtej pory do dziś zwierzchnictwo nad wyspą sprawuje Francja. W latach 1794-1796 Korsyka znalazła się pod panowaniem angielskim, a w latach 1940-1943 pod okupacją niemiecką i włoską. Najsławniejszym Korsykaninem był oczywiście Napoleon Bonaparte, cesarz Francuzów, a przez pewien czas władca większej części Europy.Kiedy jechać Najlepiej odwiedzić Korsykę w kwietniu lub maju. Świeci wtedy słońce, dojrzewają oliwki, kwitnie dzika roślinność, a ruch turystyczny jeszcze się nie zaczął. Wrzesień i październik to odpowiednie miesiące dla alergików. Wprawdzie nie jest już tak zielono i dni są krótsze, ale wypoczynek będzie z pewnością przyjemniejszy, bo bez męczącego kataru. Przed Wielkanocą turystów nie ma prawie wcale, ale też większość hoteli, kempingów i restauracji jeszcze nie pracuje. W czasie letnich wakacji Korsykę oblegają turyści, a ceny gwałtownie wzrastają.Główne atrakcje Korsyka, a szczególnie rozciągający się na 330 tys. hektarów Parc Naturel Régional de la Corse, to wspaniały teren do pieszych wędrówek. Jedna z najpopularniejszych tras, legendarny szlak GR20, zwany także Frą Li Monti (Między Górami), ciągnie się 160 km - od Calenzany (10 km na południowy wschód od Calvi) do Conki (20 km na północ od Porto Vecchio). Spory odcinek trasy biegnie grzbietem głównego łańcucha górskiego na wysokości ponad 2000 m n.p.m., co znaczy, że przejście szlaku jest możliwe tylko od połowy czerwca do października. Pokonanie całego szlaku zajmuje minimum dwa tygodnie. Trzy szlaki Mare ą Mare (Od Morza do Morza), czyli od Morza Śródziemnego do Morza Tyrreńskiego, przecinają wyspę z zachodu na wschód. Mare ą Mare Sud (od Morza Śródziemnego na południowe wybrzeże Morza Tyrreńskiego), dostępny przez cały rok, prowadzi z Propriano do Porto Vecchio (pięć dni). Mare ą Mare Centre (na środkowe wybrzeże Morza Tyrreńskiego) łączy La Crociata (około 25 km na południe od Ajaccio) z Ghisonaccia (7 dni). Szlak jest otwarty od maja do listopada. Mare ą Mare Nord (na północne wybrzeże M. Tyrreńskiego) biegnie od Cargčse przez Évisę do Moriani (40 km na południe od Bastii), trwa od 7 do 12 dni, w zależności od wybranej trasy. Szlak jest otwarty od maja do listopada. Na północnym zachodzie wyspy biegnie szlak Mare č Monti (Morze i Góry), łączący Cargčse z Calenzaną (przez miejscowości Évisa, Ota, Girolata i Galéria). Przejście zajmuje 10 dni. Szlak jest dostępny przez cały rok, ale najlepiej wybrać się tam wiosną lub jesienią. Około 600 km szlaków, w tym trasę GR20, opisano w przewodniku Walks in Corsica (wyd. Robertson McCarta). Wydane przez Lonely Planet publikacje Walking in France i Corsica także zawierają szczegółowy opis szlaku GR20 i innych tras.Język Język korsykański (corsu), do niedawna używany niemal wyłącznie w potocznej mowie, przypomina bardziej włoski niż francuski. Jest on istotnym czynnikiem korsykańskiej odrębności, więc społeczność wyspy, szczególnie środowisko uniwersyteckie w Corte, stara się o jego zachowanie. W większości miast nazwy ulic są albo dwujęzyczne, albo tylko korsykańskie. Powszechnie spotyka się drogowskazy z napisami przekształconymi za pomocą sprayu na wersję korsykańską.